حسان العجم، مولانا سيد کمال الدين علي، فرزند خواجه مير احمد کاشاني، متخلص به محتشم، در حدود سال 905 ه.ق در کاشان متولد شد، نزديک به 91 سال زيست و به سال 966 ه در زادگاه خود، رخت به سراي باقي برد. محتشم، پس از تحصيل مقدمات علوم زمان خود، به «شعربافي» پرداخت، که در اشعار عديده اي به اين حرفه ي خود اشاره کرده است. از جمله:پيش از اين، کز شاعري حاصل نمي شد يک شعيروز ضرورت، کرده بودم «شعربافي» را شعارمحتشم به دليل درد مزمن پا، سفرهاي زيادي نداشته است. ولي در شمار سفرهاي او، چند سفر به اصفهان، عتبات عاليات و خراسان را نوشته اند. وي، اشعاري در مدح سلاطين و شاهزادگان صفوي، بويژه شاه طهماسب و فرزندان او سرود. محتشم در سال (966 ق. 1587 ميلادي) درگذشت.مولانا حاتم کاشي (م 1012 ق.) در قطعه اي درباره ي درگذشت او گويد:ملک ملک سخن، حيف که شدبا دل پرغم از اين بيت حزن خواستم چون ز خرد تاريخشگفت: «حيف از ملک ملک سخن»مدفن وي در کاشان، مشهور است و حتي محله اي که اين مدفن در آن است، به نام «محله ي محتشم» شهرت دارد.محتشم، برادري داشت به نام خواجه عبدالغني که در هندوستان متأهل شد و به سال 950 در همان جا درگذشت. محتشم در سوگ برادر، يازده بند مرثيه سرود و همواره در غم برادر مي سوخت. به گفته ي اسکندر بيگ منشي، زماني که محتشم قصيده اي در مدح پري خان خانم (دختر شاه طهماسب) سرود و خبر آن به شاه طهماسب رسيد، وي را به سرودن اشعاري در مدايح و مراثي اهل بيت عصمت عليهم السلام تشويق کرد. پس از اين تشويق، محتشم، ابتدا در استقبال از هفت بند ملا حسن کاشي ترکيب بندي در مدح حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام سرود.مرحوم مدرس تبريزي از «بعضي از اهل تتبع» نقل مي کند: محتشم، پس از وفات برادرش عبدالغني، مراثي بسياري درباره ي ا

منظور از فضایل، صفات و ویژگیهایی است که سبب برتری فرد یا گروهی بر دیگران میشود؛[۱] بنابراین «فضایل امام علی(ع)» مجموعهای از صفات و ويژگیهای حضرت علی(ع) نخستین امام شیعیان است که در آیات، روایات و نقلهای تاریخی به آنها اشاره شده و سبب برتری او بر دیگران است. در کتابهای کلامی شیعه از فضائل علی(ع) برای اثبات امامت و برتری او برای خلافت هم استفاده شده است.[۲] از پیامبر(ص) نقل شده است فضایل امام علی آنچنان بسیارند که قابل شمارش نیستند.[۳] اهل سنت نیز به این مطلب اذعان کردهاند؛ برای مثال از احمد بن حنبل پیشوای مذهب حنبلی، نقل شده است آن مقدار که برای علی بن ابیطالب فضایل آمده، برای هیچیک از صحابه نقل نشده است.[۴] فضایل امام علی(ع) دو دستهاند:فضایل اختصاصی یا خصائص علی(ع): فضایلی که مخصوص او است، مانند خوابیدن او در بستر پیامبر(ص) در لیلة المبیت و نزول آیه شرا درباره آن.فضایل مشترک: فضایلی که پنج تن یا دیگر معصومان نیز دارند، مانند حدیث ثقلین که دیگر اهل بیت را نیز دربرمیگیرد و حدیث کسا که به پنج تن اختصاص دارد.بر پایه روایتی که ابن شاذان قمی از پیامبر(ص) نقل کرده، کسی که فضلیتی از امام علی(ع) را بنویسد، تا زمانی که از آن نوشته اثری باشد، ملائکه برای او استغفار میکنند. همچنین کسی که به فضلیتی از او گوش بدهد، گناهانی که با گوش انجام داده و کسی که به فضلیتی از او نگاه کند گناهانی که با چشم انجام داده، بخشیده میشوند.[۵] فضایل قرآنیفضایل قرآنی، آیاتی از قرآن هستند که درباره امام علی(ع) نازل شدهاند یا امام علی(ع) مصداق آنها معرفی شده است. از ابنعباس نقل شده است آن مقدار از قرآن كه درباره على(ع) نازل شده، درباره هيچكس نازل نشده است.[۶] همچنین ابنعباس از رسول خد

علي اي هماي رحمت تو چه آيتي خدا راکه به ماسوا فکندی همه سایه ی هما را دل اگر خداشناسي همه در رخ علي بينبه علي شناختم به خدا قسم خدا رابه خدا که در دو عالم اثر از فنا نماندچو علي گرفته باشد سر چشمه ي بقا را مگر اي سحاب رحمت تو بباري ارنه دوزخبه شرار قهر سوزد همه جان ماسوا رابرو اي گداي مسکين در خانه ي علي زنکه نگين پادشاهي دهد از کرم گدا را بجز از علي که گويد به پسر که قاتل منچو اسير تست اکنون به اسير کن مدارا بجز از علي که آرد پسري ابوالعجائبکه علم کند به عالم شهداي کربلا را چو به دوست عهد بندد ز ميان پاکبازانچو علي که ميتواند که بسر برد وفا را نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفتمتحيرم چه نامم شه ملک لافتي را بدو چشم خون فشانم هله اي نسيم رحمتکه ز کوي او غباري به من آر توتيا را به اميد آن که شايد برسد به خاک پايتچه پيامها سپردم همه سوز دل صبا راچو تويي قضاي گردان به دعاي مستمندانکه ز جان ما بگردان ره آفت قضا را چه زنم چوناي هردم ز نواي شوق او دمکه لسان غيب خوشتر بنوازد اين نوا را:«همه شب در اين اميدم که نسيم صبحگاهيبه پيام آشنائي بنوازد و آشنا را» ز نواي مرغ يا حق بشنو که در دل شبغم دل به دوست گفتن چه خوشست شهريارا  على آن شير خدا، شاه عربالفتى داشته با اين دل شب شب ز اسرار على آگاه ست دل شب، محرم سرّ اللّه ست شب، على ديد و به نزديكى ديد گرچه او نيز به تاريكى ديدشب شنفته ست مناجاتى على جوشش چشمه عشق ازلى  شاه را، ديده به نوشينىِ خواب روى بر سينه ديوار خراب   قعلهْ بانى كه به قصر افلاك  سر دهد ناله زندانى خاك   اشكبارى كه چو شمع بيزارمى فشاند زر و مى گريد زار  دردمندى كه